FYRSTI PARTUR

Koytus undir Gólvi gekk aftur og fram á gólvinum. Enn einaferð hevði hann sløkt fyri útvarpinum. Hann orkaði ikki at hoyra málið hjá útvarpsfólkunum. Tað einasta tey dugdu at siga var "stadigvæk" og "jaligt". Hetta fekk hann ilt í oyruni av. Oyrnalæknin hevði eisini mælt honum til, at sløkkja fyri lurtinum um hann hoyrdi slíkt, hann ikki toldi at hoyra. So var hugaligari at fara oman til vinmannin Bølla í Breiðagarði. Bølli æt ikki Bølli, men Børge og hann hevði bert ein reyvabølla og var tí kallaður Bølli. Tað navnið hevði hann eisini sjálvur góðtikið, tí tann bøllin hevði kortini so nógv at siga í hansara lívi. Mamma hansara hevði eisini seymað honum eina pútu, hann kundi hava undir har, tann vantandi bøllin var, so hann ikki sat so skeivur á stólinum. Tá hann gekk í skúla varð hann ofta happaður og hinir dreingirnir tóku pútuna og brúktu hana sum drunn sum varð sendur runt í flokkinum. Onkuntíð krógvaðu teir eisini pútuna fyri honum, so hann mátti sita skeivur á stólinum og fyri tað fekk hann mangan lúsingin frá lærarunum. Og tá hann grátandi segði, at hann sat so skeivur, tí at hinir dreingirnir høvdu tikið pútuna frá honum, segði lærarin, at hann kundi leggja bøkur undir dintilin. Tað gjørdi hann so, og tá hann varð biðin um at lesa úr lesibókini, so mátti hann undir sín hálva dintli eftir bókini, og tá sat hann aftur skeivur og fekk enn ein lúsing. Tað var ikki stuttligt at vera Bølli, tá Bølli var lítil. Men nú var Bølli tilkomin og fekk ofta vitjan av sínum góða vinmanni Koytusi undir Gólvi sum búði nakað oman fyri uppi undir Gólvi sum tann býlingurin nevndist. Teir prátaðu um mangt og hvat. Veður og vind og um seyð. Bølli hevði einar tjúgu seyðir inni á trøð síni inni í Lumma, og Koytus hjálpti honum eisini við seyðinum. Afturfyri fekk hann eitt krov og avroð, tá slaktingin var av. Í dag gramdi Bølli seg nógv um eina trívetursær og sum ikki eitt einasta lamb kom undan. Hann hevði sjálvur mangan sæð, hvussu hon rann undan veðrinum, so veðrurin til síðst misti hugin á henni. Koytus helt, at so var hon helst samkynd og bað Bølla seta seg í samband við LBGT suðuri í Havn. Samkynd? spurdi Bølli, hví skuldi øll nú vera samband bara tí tey vóru eitt sindur fyri seg sjálvi og vildu ikki hava avkom. Ærin vildi kanska bara vera gomul ær og lambsleys. Vit eru jú eisini gamlir dreingir Koytus, og fyri tað eru vit ikki samkyndir. So er segði Koytus, men tað bilti einki um hann fekk tey á LBGT at kanna dýrið og tey í Havn høvdu helst sálarfrøðingar sum kundu sannføra hana um, at sjálvt um hon var lesbisk, kundi hon lata seg inseminera uttan at verða brundað av einum graðum ullintum veðri. Tað var als ikki óvanligt at samkynd fingu børn. Og hann kundi lovað henni at livað nakrar vetrar aftrat, um hon aftur fyri setti nøkur lomb í verðina. Bølli ringdi so til LBGT. Koytus hevði áðrenn sagt við hann, at hann ikki skuldi brúka orðið "lesbisk" um ærina, men heldur "lesvisk" tí Koytus hevði nýliga lisið í Svenningar-Atlassi at oyggin Lesbos á føroyskum eitur Lesvos og so mátti tað vera rættast at siga at ærin var lesvisk. Og tað var júst tað orðið sum Bølli brúkti, tá hann fekk orðið á einari damu í hinum endanum á rørinum, og vildi fortelji henni sítt problem. Daman helt at hann hevði fingið skeivt nummar og helt hann eisini tosa um sviskur til eina ær. Men misskiljingarnar skiltust og tey skiltu bæði hvør annan. Daman greiddi frá, at tey høvdu ongan sálarfrøðing, men hon vildi fegin viðmæla ein góðan sálarfrøðing, hon kendi, og sum kundi loysi allar sálarligar trupulleikar, ikki minst slíkar í høvdu sín uppruna í kynslívinum hjá fólki. Og so, helt henda daman, at tað átti at verið eins lætt at loysa trupuleikarnar hjá seyði. Bølli ringdi til sálarfrøðinginum, sum presenteraði seg sum Herry Krageskæg. Hann hoyrdi søguna hjá Bølla, og Bøllasa hugskot um at koma suður til Havnar við ærini. Krageskæg helt at tað ikki var víst, at tað var ærin, sum galið var við. Tað kundi eins væl vera veðrurin. Og um Bølli vildi koma suður í konsultatiónina, so skuldi hann taka bæði ærina og veðrin við. Men so kom Herry Krageskæg í tankar um nakað, frá hansara ferðum sum barn hjá skyldfólki norðuri við Gjógv. Tá høvdu Gjóvmenn varnast nakrar ær sum ikki lótu seg springa av einum veðri. Og at ein eldri skeggsíður gjóvmaður hevði funnið út, at grundin var tann, at veðrurin var morreyður. Ærnar kundu rætt og slætt ikki torga henda morreyða veðrin og tá gjørdu Gjóvmenn ikki mætari enn, at teir litaðu verðrin svartan og tá var áfast beinanvegin og skjótt gingu morreyð smálomb á gjóvmannbøi. "Tað var ótrúligt!" læt tá í Bølla, "tí veðrur hansara var nettupp morreyður!" Og so fekk Bølli tey góðu ráð frá Herry Krageskæg sálarfrøðingi, at hann skuldi lita veðrin svart. Og Bølli gjørdist mikið glaður og takkaði fyri ráðini og lovaði, at hann sum skjótast skuldi senda Herry Krageskæg ein turran ærsbógv sum samsýning fyr ómakin.

TANN DREYMAFESTI

havi hvørki sár

ella arr

í lógvunum



eri bara

krossfestur

í dreymi



eg varð límaður fastur

á krossin

men datt niður aftur

tí eg gjørdist ov tungur

av øllum syndunum

eg skuldi bera



triðja dagin

stóð eg enn

og pilkaði lím

av mínum baki



og eg kom ongantíð

til himmals

tí har var ikki pláss

fyri fleiri droymarum








.

UNDIR SVØRTUM SEGLUM

hví er mjørkin ikki grønur

er mítt góða nátt til tey guðleysu

og eitt gott kvøld

til eitt skundmikið summar

við tokum sum ikki koyra til tíðina

og regni sum altíð vil vera fyrst

við tí feskasta feska

so dansurin kann trívast á dekkinum

á tí stóra svøvninum

sum stevnur inn í tann glæra kuldan

har tann skinndeyði liggur og bíðar eftir farti

heim aftur til tað litleysa lívið

sum tey skinnlivandi elska

tí tey halda at einki annað er

tá ein ikki kann vera

sum ruskvognur í paradísi

ið hevur gloymt vegin til brennistøðina











.

NÁTTARHÁLVA

hurðin

fer upp

kavi kemur inn

og ein kista

verður borin út


brævið

kom ov seint

orgultónarnir

fúka til himmals


(vakni/sovni)


í

húsatoftunum

farandi skýggj

kókandi vatn

dukka við hatti

boppuglaður maður fegnast

rotturnar fáa lív í býin

gardinurnar flákra aftur við violintónum

lat teg í buksurnar so ríður tú skjótari sigur pappabbin við ommudóttrina hjá síni

kjøtligu konu

óbrostnar bumbur

kyssa tann falna



(vakni/sovni)


einki kemur undan hjá tí sum bara roynir

øll fara út at blunda

óndskapurin velur teir góðu skógvarnar men teir góðu skógvarnir velja ikki óndskapin

mínir landsmenn eru lesiveikir og pilka nøs við stórutá


(vakni/sovni)


eg eri har eg ikki roknaði við at vakna

tí eg misskilti eina gás sum helt meg vera ein svan

men eg hevði fingið dunnu til døgverða dagin fyri

við reyðkáli eg sjálvur hevði lagt til rættis

fyri eina tíðindastovu sum nú er matstova hjá teimum armleysu

í einum tannleysum býi



(vakni/sovni)





.

H & H

ísur

Guðs

bráðnar

bert

á

tungu

Guðs

meðan

ísur

Satans

brennur

best

á

tungu

Satans



(tó

ivist

eg

í

um

teir

hava

nakra

tungu

men

eg

ivist

ikki

í

at

báðum

dáma

ís)



.

VØGGUVÍSA

møðin

hesin gamli

rustaði bussurin

er troyttur av

at vera eg


lættari hevði

at verið

ein bátur


rikið avstað

við streyminum

vaggað oman á aldunum

komið í havsneyð

og farið úthvíldur

til botns




.

ÍTRÓTTARSØKAN

Ólavsøkan verður sett við umparumpaprumpa tónum sum Havnar Hornorkestur spælir. Hesir gomlu tøfftøffarar sum kunnu skapa ein stemning sum kann minna um Nürnberg 1939. Og setanarøðarinnan sigur ikki eitt orð um Ólav hin Digra, men sigur bert nøkur innantóm propagandakend orð um tey ítróttarligu vælsignilsini, ungdómurin kann vera fyri. Hetta er vøo. ein ítróttarsøka (ella vøka sum orðið merkir hóast øll síggja út sum um tey sova sín ítróttarliga svøvn) og ikki ein Ólavsøka til minnis um tann digra norska kongin ið fall á Stiklastøðum, jú hon kláraði akkurát at takka hesum uppblásta Noregskongi fyri svøkuna.

Annars bara demagokiskt pseudoítróttrarheilsupropaganda, í Goebbelskum stíli (riggaði væl til horntónarnar), um hvussu sunn og góð fyri øll ítróttin er, bara tí hon hevur verið í fucking Kina og róð, ikki eitt orð um tann veruleika, at ítrótt er sera ósunn og vandamikil eisini. At ítrótt er sera ósosial, nógv vinarløg eru oyðiløgd, tí onkur vildi heldur dyrka ítrótt og vera vinir við aðrar egoistiskar ítróttardyrkarar.

Tað hevur ongantíð verið gott fyri ryggin at rógva, tvørturímóti. Og tað er sera skaðiligt fyri beinagrindina at renna. Fótbóltsspælarar sum gevast at spæla verða ofta alkoholiseraðir tá teir gevast at spæla, tí nú kunnu teir ikki brúkast meir og so sita teir bara á vertshúsum og reypa av tá teir skutu tað og tað málið.

Hon kundi eisini nevnt allar billiardirnar av krónum sum verða stoyttar niður í hetta óendaliga ítróttarholið uttan at vit fáa nakað afturfyri. Ella at ítrótt dálkar og oyðileggur landsløg, Gundadalur er eitt gott dømi. Og flestu ítróttarfólk eru nøkur andalig misfostur, tað kundi hon sjálvandi ikki koma til hugs, tí tað er hon eftir øllum at døma sjálv.Og setannarrøðinnar er lækni skilti eg, tað er ræðandi má eg siga. Hevur hon vunnið læknaprógvið í onkrari kapping?

Sjálvur havi eg ikki verið á Ólavsøku seinastu ellivu árini. Nú siti eg og sveitti í varmanum á Slættlondum og lurti eina løtu eftir Kringvarpinum. Tað geri eg ikki ofta, tí Kringvarpið sendir altíð so óvanliga vánaligan tónleik. Men fyri ellivu árum síðani fór alt um koll, minnist eg, uppi á Glaðsheyggi. Tað helt eg vera stuttligt. Men tað stuttligasta við Ólavsøkuni plagdi at vera, tá tú sat inni og drakk, einsamallur ella saman við øðrum. Og tá tú fórst út, komu nógvir flógvir skarpir niður um so tú merkti tað í fleiri dagar aftaná. Pínadoyðs abstinensir ein kundi fáa í gomlum døgum, uha uha. Havi ongantíð verið edrúur á Ólavsøku síðani eg fór at drekka sum trettan ára gamal. Trúgvi heldur ikki at eg nakrantíð komi at royna tað. Orki ikki allar hasar sparlabúnarnar sum edrúur luttakari og allar hesar ítróttartoskarnar.

Sum smádrongur fór mann altíð niðan til nonnurnar á Ólavsøku. Tær høvdu tombola og fiskihyl. Vinningarnir vóru teirra heimagjørdu, rundu sleikisneisir og kanska ein ásettur tyggigummipakki, tær høvdu tikið frá onkrum næmingi. Tær dugdu, nonnurnar. Fyri átta krónur keypti eg mær eitt krucifix sum hevur fylgt mær líka síðani. Tað hevur verið ein nógv betri vinur enn nakað ítróttardylhøvd.

Havi aldrin skilt at fólk ganga so nógv upp í kappróðurin, tí tað er tað mest keðiliga á jørð. Og havi sæð nógvar róðrar, uppvaksin sum eg eri niðri á keiini. Fullkomiliga uttan spenning at síggja til. Men lurtar tú eftir útvarpinum, so ljóðar tað eitt sindur spennandi. Tað er snýt, hann sum brølar í mikrofonina spælir sjónleik. Eg giti at hann fær sær ein skarpan ímillum róðrarnar fyri at halda tempoið allan vegin. "Nú skeyt hann fyri honum og nú skeyt hann fyri hinum, og tað var bara ein hálv bátslongd ímillum, hann hevði um stavnin á Bygdarbátinum og Havnarbáturin var tann longsti (hó hó skulu allir bátar ikki vera líka langir?" og aðrar frasir vera blástar út um landið alt.

Fyri ikki at virka sum ljósasløkkjari, so ynski eg øllum eina góða skítfulla ólavsøku við nógvum framsýningum og tónleiki og dansi og sangi og skerpikjøti og gøtumøti og ólavsøkufríggi sum helst er tað týdningarmiklasta á hesi hátíð, og ikki ítróttin, skál øll somul og latið vera við keypa lutaseðlar frá nøkrum ítróttarfelag, tí tey hava fingið nóg mikið og meira enn tað!.